O Jazzie ciąg dalszy

admin — Wed, 09 Sep 2009 12:03:16 +0000

Istnieją wzmianki o XIX-wiecznych “murzyńskich bardach”, nie mamy jednak pojęcia jak brzmiała ich muzyka. Pierwszą zaawansowaną formą czarnej muzyki. o której możemy mieć dobre pojęcie, był ragtime, czyli specyficzny sposób gry na fortepianie, charakteryzujący się silnie synkopowanym rytmem. Ragtime stał się głośny na przełomie XIX i XX w.
Największym kompozytorem tego gatunku był Scott Joplin (1868-1917), którego utwory są popularne do dziś. Joplin nie pochodził z Nowego Orleanu, nie był też twórczo związany z tym miastem, jednak melodyka i zaraźliwy rytm jego kompozycji pochodziły z tego samego muzycznego źródła, z którego wziął swój Początek jazz.
Do dnia dzisiejszego zachowały się fotografie przedstawiające nowoorlearlskie grupy jazzowe z lat 90. XIX wieku. Czarni muzycy znajdowali w Nowym Orleanie mnóstwo okazji do prezentowania i rozwijania swojej twórczości. Corocznie odbywał się tam festiwal muzyki ludowej, a w 1898 r. otwarto dzielnicę rozrywki, w której zatrudnionych było wielu muzyków.
W Nowym Orleanie organizowano też wiele potańcówek, które służyły zabawieniu nieprzerwanego strumienia gości. przybywających do tamtejszego portu. Także wielu rodzajom uroczy,rości tradycyjnie towarzyszył zespół muzyczny. Na przykład w trakcie pogrzebu, w drodze procesji na cmentarz. grano żałobną muzykę, która w drodze powrotnej zamieniała się w bardziej pogodny marsz.
Czarna społeczność była wewnętrznie zróżnicowana, Genealogia niektórych rodzin sięgała okresu panowania francuskiego. Bardzo duża była również populacja ludności pochodzącej z mieszanych związków czarno- białych.
Jednak wszelkie dyskusje na temat pochodzenia jazzu muszą w końcu ustąpić miejsca faktom. zgodnie z którymi powstanie nowego rodzaju muzyki było przede wszystkim zasługą utalentowanych jednostek, które potrafiły powiązać różne wpływy w stylistycznie spójny gatunek. Jednymi z nich byli kornecista Buddy Bolden i trębacz Freddie Kepparc którzy legendarną sławę zawdzięczali wspaniałemu brzmieniu swoich instrumentów. Zespoły grające nową muzykę wykorzystywały instrumenty, na których można było grać w czasie marszu: tubę, gitarę albo bandżo, werbel oraz instrumenty melodyczne takie jak trąbka. puzon i klarnet. Instrumenty melodyczne były luźno zaaranżowane i swobodnie wplatały się w główną linię melodyczną, przy czym trąbka stanowiła instrument podstawowy. a puzon i klarnet wzbogacały jej partie.
Nowe brzmienie było tak atrakcyjne, że natychmiast zyskało wielu zwolenników. Jazz był tym. czego ludzie chcieli słuchać. przy czym chcieli wypoczywać. do czego chcieli tańczyć. Jego harmonia była prosta, jednak charakterystyczna “błękitna” (blue) nuta (zastosowanie małej tercji tam. gdzie tradycja europejska nakazywałaby użycie tercji wielkiej) nadawała tej muzyce specyficznego charakteru.

Paryż - nie tylko turystyczne linki sponsorowane » Jazz

O Jazzie ciąg dalszy