Niektórzy bluesmani sprostali wyzwaniu i przekwalifikowali się na artystów rock’n'rollowych. Czarnoskóry wokalista i pianista z Nowego Orleanu, Fats Domino, skomponował wiele tanecznych utworów (na przykład Aill ‘t It (/ S/liIlI7e), bez których trudno było sobie wyobrazić prywatkę. Miłośnicy tanecznego szalelistwa uwielbiali żywiołowe kawałki Little Richarda, natomiast w towarzystwie kameralnym ceniono jazzujący styl Ray’a Charlesa, niewidomego wokalisty i pianisty z Georgii, który prawdziwe! popularność zyskał dzięki tanecznej piosence W/lii! I’e! SOY (1959). Pod koniec lat pięćdziesiątych blues chicagowski przeżywał kryzys. Nawet tak wspaniali artyści.jak Magic Sam i Otis Rush nie byli w stanie en stawić czoła zalewowi muzyki soulowej napły~ waj’lcej przede wszystkim z Detroit. Największą ijj siłę nabywcze) na rynku płytowym stanowili nasto~ latko\vic. a blues nigdy nie był ich ulubionynl ił gatunkiem muzycznym. Kontynuatorzy tradycji czarncj muzyki oceanu tworzyli grupy bcatowe. Większość z ni, powstała na początku lat sześćdziesiejtych w \\’ICkiej Brytanii – w Londynie. w Li\erpoolu i inn\, miastach. Pierwsze płyty Beatlesów czy Rolli::c Stoncsów zawierają wiele utworów rhythm blucsowych. Tradycjonalista John MayalI załoz: zespół wzorowany na prawdziwych bandach. Gr” w nim wieley mistrzowic gitary – Eric Claptc(także kompozytor muzyki rockowej. były cz1o]]e grupy Cream) i Peter Green.
W Europie powstała bogata sieć klubl1 rhythm ‘n’ bluesowych, gdzie znależli zatrudnien’_ czarnoskórzy arty.ści. na przykład Muddy WatC” i Howlin’ Wolf. Począwszy od pocze)tkulat szes,dziesiątych grupa amerykańskich bluesmanów co roku koncertowała w wielu krajach europejskie jako American Folk Blues Festival. Pod konie. dekady festiwale bluesowe zaczę1y cieszyć s’ rosnącą popularnością w Ameryce, szczególnie w miastach zamieszkanych przez liczną społeczność studencką. W tym samym czasie w S~, Francisco powstało silne środowisko rocka pSIchoclelicznego. Związani z nim muzycy wysok cenili i chętnie występowali z mistrzami czarnet: bluesa. Tacy artyści,jak B. B. King, którzy wcześniej grali jedynie w murzYliskich dzielnicach, 11c’ gle stanęli przed ogromną pub] icznością złożlF głównie z białych, w olbrzymich salach koncert wych, wychwalani przez takie gwiazdy, jak Er. CIapton ,jako wielcy nauczyciele.