Obok bandów związanych z jump bluesem. w eleganckich nocnych klubach pojawiły się kameralne tria złożone z pianisty, gitarzysty i kontrabasisty. Ich muzyka w założeniu miała stanowić tło do posiłku lub rozmowy, stąd musiała być spokojna oraz łagodna i często wykraczała poza ramy samego bluesa odwołując się do starych przebojów muzyki pop czy hitów muzyki klasycznej. Taką właśnie twórczość uprawiał wokalista i pianista Charles Brown, który potrafił również podbić serca czarnych miłośników bluesa w całej Ameryce swym powolnym, smutnym Drifting Blues (1946). Sytuację czarnej ludności w powojennej Ameryce Brown trafnie porównał do statku dryfującego na falach oceanu.
Po zakończeniu wojny, zarówno na południu. jak i na północy Stanów Zjednoczonych. społeczność murzyńska miała ograniczone możliwości znalezienia pracy. Każdego tygodnia tysiące czarnych przybywały do Chicago w poszukiwaniu lepszego życia. Zmuszeni byli podejmować najgorsze i najtrudniejsze zajęcia – pracę w hutach i w przetwórniach mięsa.
Jednym z nich był, nowo przybyły z Missisipi, Muddy Waters. Wolne od pracy weekendy upływały mu na poszukiwaniu klubu, gdzie mógłby śpiewać i grać na swej gitarze. Starzy chicagowscy bluesmani, Big Bill Broonzy czy Memphis Minnie, starali się pomóc młodszym kolegom, jednak w mieście zbyt mało było klubów muzycznych. Z drugiej strony, Waters i podobni jemu artyści mieli tę przewagę nad muzykami dobrze już w Chicago znanymi – że posiadali swą własną, wierną publiczność. Ludzie przybywający na północ, zawsze z dużym wzruszeniem słuchali bluesa z południa. Dopracowane utwory nagrywane w największych wytwórniach śpiewane profesjonalnie przez artystów dobrze znanych już w latach trzydziestych nie miały w sobie tego nastroju, co mniej konserwatywny, surowy blues południowy. Muzycy z okolic Memphis wtedy byli dopiero na etapie eksperymentowania ze wzmacniaczami przy gitarach i harmonijkach.
Południowy blues przeniesiony do Chicago, oraz w skromniejszym zakresie do Detroit, w latach pięćdziesiątych stał się popularny w całej Ameryce. Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Sonny Boyen Williamson, Ełmore James, Jimmy Reed tchnęli w starego bluesa nowego ducha. W swych utworach, śpiewanych głośno z charakterystycznym, przeciągłym, południowym akcentem, opowiadali o miłości, seksie i magii przy akompaniamencie mocnych akordów gitarowych, zawodzących harmonijek i mocnego uderzenia perkusistów z chicagowskich zespołów. Za klasyków tego rodzaju bluesa uważany jest, powstały na początku lat pięćdziesiątych band Muddy Watersa, w którym grali także mistrz harmonijki Little Walter i gitarzysta Jimmy Ro, gers. Utwory Watersa I Got My Mojo Working, Hoochie Coochie Man i I Just Want to Make Lcwe to You, napisany przez HowJin’ WoHa Smokestack Ligltnin oraz Dust My Broom, autorstwa Elmore’a Jamesa dały podwaliny tak zwanemu stylowi chicagowskiemu, który póżniej miał ogromny wpływ na rozwój gatunku Blues rodem z Chicago zawdzięcza swą sławę nie tylko twórcom i wykonawcom, lecz również prężnie działającym wytwórniom fonograficznym, które potrafiły dobrze ich wypromować. Nie sposób porównać warunków funkcjonowania przemysłu muzycznego przed i po drugiej wojnie. W latach dwudziestych i trzydziestych był on zdominowany przez trzy wytwórnie, które nagrywały wszystko – od muzyki pop po country i bluesa. Producenci niezależni praktycznie nie mieli szans, aby zaistnieć. W latach czterdziestych sytuacja diametralnie się zmieniła.
Po zakończeniu wojny i zniesieniu związanych z nią restrykcji, wielkie wytwórnie powoli rozkręcały działalność nie zwracając uwagi na jump bluesa oraz muzykę rodem z Memphis, Chicago oraz Detroit. Pojawiła się więc szansa dla drobnych producentów, których nie brakowało wśród wielu powojennych imigrantów. Cechowała ich ogromna ambicja zdobycia wysokiej pozycji społecznej i chęć zarobienia pieniędzy.